De jaarlijkse traditie is terug, De blog die ik elk jaar op kerstavond online gooi. Waarom kerstavond? Nou voor degene die het niet weten heel simpel, kerstavond 2018 was de eerste echt avond in mijn eigen huisje en de eerste blog met overzicht die ik plaatste. Daar kreeg ik zoveel positieve reacties op dat een traditie geboren werd. Maar Tamara je heb het afgelopen jaar niet echt gepost op deze pagina. I know, maar als je even door leest weet je waarom. So Shall we Begin?
* Kleine disclaimer, ik heb toestemming gekregen van de mensen die ik bij naam noem. De personen die ik niet bij naam noem, respecteer ik de privacy van of I Don’t like them 😉 So take a guess
2024 zou ik rustiger aan doen, dat was de bedoeling toch. En is het gelukt, nou nee kan ik je zeggen. Dat begon al om enkele minuten over 12 tijdens oud en nieuw. Voor de mensen die mij al lang kennen weten dat ik geen alcohol drink, nou de eerste slok champagne en 1e Flügel had ik toch om 00:05 al in mijn mik zitten. Een goed begin van het nieuwe jaar zullen wij dan maar zeggen. Helaas gaat niet alles meteen lekker, begin van dit jaar had ik leuk contact met iemand maar helaas blijkt het toch geen match te zijn. Geen ruzie, geen gezeur of gezeik maar gewoon 2 volwassenen die eerlijk zijn naar elkaar, om elkaar geven en elkaar het beste gunnen in het leven.
In het begin van het jaar starten ook het nieuwe traject van Miss Curve Nederland, hier leverde ik mijn bijdrage aan als Ms Voluptuous Netherlands. Dit ook met het oog op mijn eigen voorbereidingen voor mijn eigen traject in Amerika. Om te zeggen dat het een gek traject was met vele indrukken, vele persoonlijkheden, veel energie plus mooie ups en rare downs is een understatement. Maar er zijn 2 mooie winnaressen Tineke en Sheila gekroond waarvan ik zeker weet dat ze nog erg ver gaan komen. Zo gaat lieve Sheila in Augustus 2025 naar Atlanta (USA) toe om Nederland te vertegenwoordigen, dus doneer die kerstbonus aan haar. DONEER HIER
Als we het dan toch even hebben over het Miss verkiezingen traject dan komen wij bij mijn avontuur aan. In Augustus vertrok ik naar Durham North Carolina, maar de maanden daarvoor staan in het teken van regelen, heel veel regelen. Allereerst hard werken om alles financiël rond te krijgen en gelukkig waren er lieve mensen die mij een bijdrage deden, maar voor de rest was het hard werken. Daar komt dan nog bij: het bij elkaar zoeken van de juiste outfits, het papierwerk zoals een visum, het boeken van extra nachten in het hotel en een auto om mee rond te reizen, het bezoeken van finales van andere Miss Verkiezingen, het opzetten van een platform met de daarbij betreffende media, maar vooral heel veel trainen. Van het lopen van de catwalk tot aan je presentatie en interviews. Niets wordt aan het toeval overgelaten en dat is best pittig kan ik je dan vertellen.
Dan komt de reis zelf er eindelijk aan en ga ik naar Amerika, een land waar ik al heel graag naar toe wilde, maar nooit gedacht dat ik dat mocht doen met dit doel. Een reis die ik samen met mijn moeder mocht maken en waar wij hebben genoten van alle momenten samen. Het land is groot, de mensen zijn luid en overvriendelijk en de auto’s zijn net slagschepen. Target en Walmart waren toch wel bucketlist dingen, net als eten bij de Cheesecake factory, shoppen bij Barnes & Nobles en Sephora. Dingen die ik vertelde aan de American Ladies en die het alleen maar bijzonder vonden want “That’s normal right” ehm nou nee. Ik snap wel waarom mensen zo gek zijn op het land. Een reis waar ik samen met een grote groep meiden voor bijna 2 weken werd ondergedompeld in een sisterhood wat zo goed voelde en iets is wat ik nog nooit heb meegemaakt. Waar ik nieuwe vriendinnen maakte over de hele wereld en ik werd geadopteerd door een lieve dame en haar familie. I got a New Jersey family. De finale was bijzonder en ik heb dan geen grote prijzen gewonnen het was goed. Dit was voor mij een mega bijzondere ervaring en ik ben dan ook vereerd dat ik heb kunnen zien dat lieve Ashley Anna de grote titel van Miss Voluptuous International heeft binnen gesleept, Ik ben zo trots op jou lieverd.
Deze twee weken lieten mij zien hoe het in de Miss Verkiezingen wereld kan ook zijn, geen haat en nijd, geen backstabbing maar vooral elkaar omarmen. Iets wat helaas nog niet altijd van toepassing is en ik ook nu nog steeds ontdek hoe sommige mensen het elkaar niet gunnen of toch zichzelf moeten verlagen tot een niveau van backstabbing, haat en nijd, roddel en achterklap. Sommige mensen zullen het denk ik nooit leren.
Dat dit alles een zware traject is geweest voor mij, maakte het niet makkelijker voor mij om de beslissing te maken om de Miss Verkiezingen wereld achter mij te gaan laten. Ik besloot om met “Pensioen te gaan” en mijn hakken aan de wilgen te hangen met betrekking tot het actief mee doen aan verkiezingen, dat betekend niet dat ik niets meer met die wereld te maken wil hebben maar dat ik bewustere keuzes maak en eventueel achter de schermen ga helpen, helpen met trainingen of gewoon zal supporten. Want pageant momma blijf ik altijd en ik zal altijd klaar blijven staan voor mijn meiden.
Maar het was nog meer nodig om afscheid te nemen van deze wereld vanwege mijn eigen mentale gezondheid, Ik was op, de man met de hamer was langs gekomen en ik was niet meer in staat tot normaal functioneren. Te lang heb ik doorgelopen met stress en andere druk. In deze tijden merk je dan hoe belangrijk het is om goed voor jezelf te zorgen en keuzes te maken in de dingen die je doet en de mensen met wie jij jezelf omringt. Ik ben mensen kwijt geraakt of heb bewust gekozen om afscheid te nemen van mensen, Waarom, heel simpel. Deze mensen waren niet goed meer voor mij en ik kan dat niet langer toelaten. Voel je je aangesproken en/of heb je al een tijd niets meer gehoord, wie de schoen past….
Dan kwam er naast het traject en de stress daarvan ook nog een werksfeer die niet leuk meer werd. Waar ik in het begin van het jaar nog goed op mijn plek zat en werdt beloond met een vaste aanstelling kwamen er in de loop van het jaar steeds meer scheuren te voor schijn. Hierdoor ging ik steeds meer achter mijn oren krabben, is dit dan nog wel wat ik wil. Maar die man met de hamer die kwam zo hard en ik raakte rock bottom. Resultaat ik zat 3 maanden thuis compleet leeg en moest telkens het gevecht met mijzelf aangaan. Gelukkig kreeg ik goede begeleiding van therapeut en moest ik moeilijke keuzes maken, maar alle keuzes hadden 1 doel, weer mijzelf terug te vinden en te kiezen voor mijzelf en alleen mijzelf.
Dus maakte ik de beslissing, ik verliet mijn baan en begon per 1 december bij mijn nieuwe baan. Meer rust die ik broodnodig had, andere voorwaarden andere werktijden maar vooral gekozen wat voor mij goed voelt.
Maar Tamara is er dan niets leuks gebeurd? Ohjawel hoor.
Weet je wat het mooie is van zware tijden? Naast dat ik heel veel steun heb gehad van mijn lieve ouders en familie, heb ik ook geleerd wie mijn echte vrienden zijn. Bij wie ik altijd mag mopperen als het even niet goed gaat. Wie ik altijd even mag bellen of appen, die mij altijd even een gekke meme of gewoon zomaar een berichtje sturen. Die mij meenemen op sleeptouw naar de sportschool of mij meenemen naar de stad gewoon om even mijn kop leeg te maken, Die niet zeggen “Joh stop is met mopperen” maar mij gewoon even lekker laten razen om het vervolgens over die ene serie te hebben. Die boos worden als ik sorry zeg voor een moment van razen en alleen maar zeggen “Lieverd gooi het er uit want dan ben je het kwijt.” Mijn cirkel van dierbare vrienden is dan misschien niet groot, maar verdomme wat zijn deze mensen mij dierbaar. Lieve Seka, Laura, Sydney, André, Jeroen en nog een aantal steunpalen, dank jullie wel dat ik hem mogen razen en tieren, dat ik hem mogen uithuilen op jullie schouder en dat jullie me slechte galgen humor wilde aanhoren. I love you!
Daarnaast kon ik de dingen blijven doen die ik leuk vind, Ik geniet nog steeds van het schrijven en al heb ik daar niet veel tijd voor vrij kunnen maken, elke keer dat ik ging zitten was het wel een uitlaatklep. Het leggen van Tarot kaarten en mij daar steeds meer in verdiepen vind ik geweldig en ook dit wil ik verder op gaan pakken.
Het ijshockey, ja wat een seizoen was dat. Hoe trots kan je zijn op het team waar je zo nauw mee samenwerkt, als zij na 19 jaar eindelijk weer de Landskampioen titel binnenslepen. De opbouw naar de finale was er een vol spanning en sensatie. Iedere week kwam het een stapje dichter bij en daar was dan de finale, tot de laatste minuten spannend. Maar toen het uiteindelijk duidelijk werd in de laatste 30 seconden dat niemand die titel meer kon afpakken kwam de euforie. Wij hebben hem! Ik zeg wel wij, maar ik heb niets gedaan op het ijs. Ik heb een team vanaf het eerste moment zien bikkelen voor elke punt, zien vechten voor iedere overwinning en dan is dit de kroon op het werk. Ze hebben gevochten als Tigers en de ultieme kill gemaakt. Landskampioenen 2023/2024 en ik mocht er deel van uitmaken. Stiekem weet ik dat mijn lieve opa van wie ik de liefde voor deze sport heb meegekregen ergens op een wolk mee zat te kijken en net zo hard juichte voor zijn jongens!
En nu weer begonnen aan het nieuw seizoen 2024 / 2025 samen met Laura als deel van het productieteam en ik moet zeggen het voelt heerlijk om weer aan de slag te gaan op de baan, om mee te draaien in dit team en ook het vertrouwen van deze jongens te hebben dat als ik weer een gek idee heb en ze vraag om mee te doen dat ze dit doen.
Dat het een jaar met veel hoogte en dieptepunten is geweest, is duidelijk. Ik heb lieve nieuwe mensen mogen leren kijken bij Comic cons, bij Wrestlingshows, Tijdens de Missverkiezingen en ijshockeywedstrijden. Helaas ook afscheid moeten nemen van mensen maarja dat hoort er helaas bij. Er waren ook verrassingen en die zijn misschien wel het leukste, zo begon ik het afgelopen jaar met het leren kennen van een persoon en sluit ik het jaar af met het leren kennen van een persoon en het ontdekken waar dat naar toe kan gaan. Is dit de prins op het witte paard? Geen idee maar het is gezellig en dat is al heel fijn, Maybe wel die prins of maybe niet, Time will tell.
Wat heb je nou vooral geleerd van dit jaar Tamara?
Dat ik vooral lief moet zijn voor mijzelf en dat Nee ook een antwoord is. Ja is gegeven en niet meer een standaard waar iedereen vanuit mag gaan. Dat ik nu echt eens voor mijzelf moet kiezen, dat ik kies om de dingen te doen waar ik energie van krijg. Ik kies er voor om mijn energie te steken in de mensen die mij energie geven maar ook bereid zijn om hun energie in mij te steken. Ik kies ervoor om ook eens nee tegen die afspraak te zeggen of nee heb geen zin of nee ik zit liever op de bank vanavond. Ik kies dus ook voor geen goed voornemens want als we inmiddels iets weten is dat ik daar mij dus echt niet aan houdt.
Ook deze oudjaarsavond hef ik mijn glas, proost ik op de mooie en bijzondere momenten, proost ik op de geleerde lessen, proost ik op mijn geliefde familie en vrienden en neem ik afscheid van diegene die niet meegaan naar het nieuwe jaar. Emoties zullen er vast zijn en want het was geen gemakkelijke rit in 2024 . Maar het is goed wat is geweest is geweest en wat zal komen zal komen.
Voor dat jullie denken jeetje Tamara ben je er nou nog niet klaar mee geen zorgen ik rond de blog af.
Lieve Mensen zoals altijd wees lief voor elkaar maar wees vooral erg lief voor jezelf, Doe waar jij gelukkig van wordt, ik wens jullie hele fijne feestdagen en een gelukkig nieuwjaar, Here’s to us!
The Diary of a Curvy Lady 
Plaats een reactie