Een lang overdue blog, iets wat echt weer nodig was. Ik heb mijzelf al zo vaak voorgenomen om er nu echt even voor te gaan zitten, ik ga nu echt beginnen. Maar ik schuift het weer voor mij uit, er komt iets tussen door, ik denk aan de dingen die nog gedaan moeten worden en ik heb totaal geen Focus. Plus het verplicht thuis zitten in verband met corona is natuurlijk ook niet erg bevorderlijk voor de creatieve geest, dus als ik dan achter mijn laptop ga zitten staar ik naar een blanco pagina waar ik maar geen woord op getypt krijg. Nog maar even facebook en instagram bekijken, een nieuws site lezen en door YouTube gaan op zoek naar een lekker muziekje op de achtergrond. Om uiteindelijk vast te komen zitten in een YouTube loop, alle gekke foto’s die ik samen met vriendinnen heb gemaakt nog eens ge-analyseerd hebben en inmiddels te weten dat die acteur die ik zo leuk vind in die ene serie zat waar ik zo graag naar keek maar hij nooit in is opgevallen. Staat er inmiddels al een letter op papier voor je blog, NOOOO!
Schrijven is voor mij altijd iets van nature geweest, in ene krijg ik de drang om te gaan zitten met een blocnote of mijn laptop en dan vloeien de woorden zo op papier. Nu heb ik het steeds vaker dat ik ergens ben waar ik geen blocnote of laptop bij de hand heb en dan spreek ik mijn ideeën of gehele blogs in op de spraakrecorder van mijn telefoon om deze dan later uit te werken. Dit werkt ideaal want je kan precies in eigen woorden zeggen wat je denkt of op papier wil zetten en als je dan thuis bent kan je het daar meteen oppakken. Maar dan kom je thuis en dan zijn er 1001 dingen die je afleiden of die je echt nog even moet doen. Bij mij is dat Abby die graag aandacht wilt, een was die toch nog even gedaan moet worden, of toch nog even dat appje in de vriendinnen app gooien omdat er momenteel zoveel gaande is. Dus op het moment dat ik dan eindelijk gaat zitten ben ik al mijn concentratie en geduld kwijt. Gooi in de mix ook nog een rommelig bureau waar ik ook net-nietlekker mijn laptop op neer kan zetten en die leuke blauwe enveloppen waar ik nog even na moet kijken.
Hoe krijg je dat schrijf proces nu weer op gang, ga je wandelen in het bos om dan ergens op een bankje neer te ploffen in de hoop dat frisse lucht je de inspiratie geeft. Ga je zelf maar onderwerpen bedenken of spiek je stiekem op blogs bij andere. Nee ik ga die fijne lekkere werkplek voor mijzelf creëerden waar hopelijk mijn creatieve mind weer los kan gaan. Natuurlijk heb ik alle tips gelezen die er momenteel gedeeld worden voor alle thuiswerkers.
Nu heb ik altijd in mijn huis een tweede slaapkamer gehad waarvan ik zei dat wordt mijn “kantoor”, de plek waar ik mij terug kan trekken om te gaan schrijven, ik verzamel ook bepaalde beeldjes en die staan ook in deze kamer, dus het kantoor werd al eerder omgedoopt tot “WomanCave”. Ik merk alleen steeds meer dat de kamer van alles werd behalve mijn “Woman Cave of Kantoor”. Het wordt de kamer waar het wasrek in gezet word om de was in te drogen, waar ik even die shoppingsbags neer zet om straks op te ruimen of waar ik even snel het papier werk neerlegd om er straks verder na te kijken. Maar ik pak die tassen niet straks uit en ik kijk straks niet verder na die papieren.
Het is zondag, mijn huis is schoon, wassen zijn gedaan en eten is voorbereid. Ook nog zoiets het volgen van een dieet in deze tijd is iets wat compleet mis gaat terwijl ik net zo lekker bezig ben. Maar dat is een verhaal voor een andere keer. En dan heb je zoiets eigenlijk wil ik gewoon weer gaan zitten en schrijven, dus we trekken het wasrek uit de kamer en zetten die in de woonkamer, ik krijg toch geen visite, ik hoef er toch niet te zijn en daar kan het ook prima drogen, dat hoeft niet speciaal in die kamer. Die tas met aankopen die nog steeds in de hoek staat, laten we die eens opruimen. Natuurlijk kom je er dan achter dat er hartstikke leuke aankopen inzitten die je nog niet gedragen heb en waar je wel een perfecte gelegenheid voor wist. Meteen in de kast opbergen. Bureau leeg maken, frutsels en briefjes met notities waar niet meteen een belletje bij gaat rinkelen in de vuilnisbak, de stapel brieven die ik moet doorlezen netjes bij elkaar en alle folders en flyers die er blijkbaar tussen zaten ook meteen in de vuilnisbak. Even een vochtige doek over het bureau om de kattenpoten en haren er van af te halen. Laptop neerzetten met mijn blocnote ernaast, verse kop thee zetten want dat helpt altijd bij schrijven en ik krijg meteen vocht binnen. Want natuurlijk vergeet ik voldoende te drinken in deze tijden. Telefoon op niet storen en geen muziek aan want dat lijdt ook af. En dan, terwijl ik de voicenote afluister en mee zit te typen kijk ik naar mijn beeldscherm. De pagina is compleet vol gestroomd met woorden en een blog is klaar. Deze blog die jij nu leest.
2021 wat het gaat brengen dat weet niemand, maar dat het toch niet erger kan zijn dan 2020 daar gaan wij eigelijk allemaal van uit. Dat ik hopelijk in 2021 mijn “Woman Cave” opgeruimd hou zodat ik meer kan bloggen daar ga ik zeker mijn best voor doen. Al moet ik toegeven dat ik even opzij kijk in de kast waar het bureau aan vast zit en ik denk, dat moet ik ook nog even opruimen. Voorlopig verveel ik mij nog niet.
The Diary of a Curvy Lady 