Op jezelf wonen is natuurlijk altijd een grote stap in het leven. Maar uiteindelijk merk je dat het soms best eenzaam kan zijn als je geen partner heb. Nu had ik al twee leuke sluierstaarten als huisdier maar daar kan je natuurlijk niet mee knuffelen. Dus ging ik voorzichtig aan nadenken over het toevoegen van een huisdier aan mijn leven. Een Furrbaby.
Omdat ik opgegroeid ben met katten om mij heen was de keuze tussen een hond en kat niet heel moeilijk voor mij. Een kat was dan voor mij ook het diertje wat bij mij zou komen wonen en dan begint de zoektocht.
Toen ik het besluit had genomen om voor een kitten te gaan kijken was het eind maart begin april, nog niet echt kitten tijd. Dus de zoektocht begon online via een Facebook oproepje, verschillende opvangcentra en natuurlijk marktplaats. Vele advertenties waren oud of de kittens waren al vergeven. Dus met een verdrietig gevoel gaf ik de zoektocht al bijna op. Nog reageren op 1 laatste advertentie dan is het even klaar
En toen kwam het bericht, nee die leuke zwart-witte kitten was nog niet vergeven. Of het een jongetje of meisje was dat was nog onbekend want de kittens waren net pas 1 dag oud. Ik was door het dolle daar was dan toch eindelijk mijn kleine kitten, na wat heen en weer gebeld te hebben kwamen wij tot een overeenkomst. Een betaling werd gedaan en de eerste foto’s en filmpjes werden door gestuurd, zodat ik mijn kitten kon zien opgroeien.
Dan komt de tijd van voorbereiden, het kopen van spullen, inlezen over gedrag en voeding, het huis kitten proef maken en noem het maar op. Alles terwijl je filmpjes en foto’s toegestuurd krijgt. Afspraken zijn er gemaakt en vrije dage zijn er aangevraagd zodat ik het hele weekend thuis kan zijn. Na 5 weken hoor ik dan eindelijk of ik een dame of heer mee naar huis ga nemen, dat blijkt een dame te worden. Een naam kan gekozen worden
Alleen dan krijg je in eens een app dat je de kitten eerder moet ophalen dan afgesproken en dat er niet een mogelijkheid is tot overleg. Dus stress, alles omgooien en dan maar improviseren.
Dan met 7 weken haal ik de kleine dame op. De eerste dagen zijn onwennig en ik merk dat ik compleet in de stress en twijfel schiet. Doe ik het wel goed, ben ik geen slecht persoon dat ze dagen alleen komt te zitten en nog veel meer twijfels.
Zelf is het moment er even geweest dat ik twijfelde of ik er wel goed aan deed om haar te houden. Maar na een kennismaking met een gezin voelde het niet goed om haar weg te doen en daarom is ze dus ook nog lekker fijn bij mij. Wij zijn inmiddels zo op elkaar ingespeeld dat het raar was om thuis te komen toen ze bij de dierenarts was.
De kleine Abby is nu al niet meer zo klein. Toen ik haar met 7 weken kreeg, paste ze in de palm van mijn hand, nu ligt ze met haar 1,5 kilo op het kussen naast de laptop mij in de gaten te houden terwijl ik deze blog typ. Dit wordt nog meer plezier tijdens het schrijven van blogs.
The Diary of a Curvy Lady 